कहाणी शुक्रवारची जिवतीची | संस्कृती | जिवती सण कथा

 || जय श्रीराम ||

 कहाणी शुक्रवारची जिवतीची

ऐका शुक्रवारा.... तुमची कहाणी.... 
एक आटपात नगर होते. तिथ एक राजा राज्य करीत होता. त्या राज्याला 
मुलबाळ नव्हते. तेव्हां राणीने काय केले....? तिने एका सुइणीला बोलावणे पाठविले. 
अगं अगं सुइणी... मला नाळ वारीचा एक मुलगा गुपचुप आणुन दे. 
मी तुला खूप धन देईन. सुइणीने गोष्ट मानली.


 
कहाणी-शुक्रवारची-जिवतीची-संस्कृती-हिंदू-सण-त्योहार
कहाणी शुक्रवारची जिवतीची | संस्कृती | जिवती सण कथा 

ती आता तपास करु लागली.... गावांत एक गरीब ब्राह्मण बाई रहात होती. 
ती ब्राह्मण बाई गरोदर होती. सुईेण तिच्या घरी गेली. बाई बाई तू खूप गरीब आहेस. 
मी तुझे बाळंत फुकट करीन. जेव्हाही बाळतपणाच पोट दुखेल तेव्हा मला कळव. 
त्या गरोदर बाईने हो म्हणून विश्वासाने सांगितले.

ती सुईण  नंतर राणीकडे आली आणि म्हणाली....  राणीसाहेब आपल्या आपल्याच 
नगरमध्ये एका ब्राह्मणाची बायको गरोदर आहे. तिला नुकताच दुसरा महिना लागला आहे. 
लक्षणे सर्व मुलाचीच दिसत आहेत. 
तेव्हा आपल्या महालापासून तो त्या ब्राह्मणाच्या घरापर्यंत कोणाला कळणार नाही असे 
भुयार करावे. आपल्याला दिवस गेल्याची अफवा पसरावी.... मी तुम्हाला नाळवारीचा 
मुलगा आणून देईन. असे ऐकल्यावर राणीला खूप आनंद झाला. 

जसे  जसे दिवस होत गेले त्याप्रमाणे डोहाळे लागल्याचे राणीने डंभ केले. पोट मोठे 
दिसण्याकरिता त्याच्यावर लुगड्याच्या घड्या बांधल्या. एक भुयार तयार केले
नऊ मास भरतांच बाळंपणाची तयारी केली. 

इकडे ब्राह्मण बाईचेही पोट दुखू लागले. सुइणीला बोलवायला पाठविले. त्याबरोबर 
तुम्ही पुढे व्हा. मी येते म्हणून सुइणीने सांगितले. ती धावत धावत राणीकडे आली. 
राणीला पोट दुखण्याचे सोंग करायला सांगितले. नंतर ब्राह्मणाच्या घरी आली. 

बाई बाई तुझी पहिली खेप आहे. डोळे बांधलेस तर भिणार नाहीस. नाही बांधलेस तर 
भय वाटेल. असे सांगून तिचे डोळे बांधले. ती बाळंत झाली. मुलगा झाला. 

सुइणीने एका दासीकडून भुयाराच्या वाटेने राणीकडे पाठविला आणि एक वरवंटा घेऊन 
त्यास कुंचा बांधिला. आणि त्या ब्राह्मण बाईपुढे ठेवला. 

मग बाईचे डोळे सोडले. तुला वरवंटा झाला असं सांगू लागली. त्या बाईने नशिबाला 
बोल लावला. मनामध्ये दुःखी झाली. सुईण निघुन राजवाड्यावर गेली. राणीसाहेब बाळंतीण झाल्याची बातमी पसरली. मुलाचे कोडकौतुक होऊ लागले.

इकडे ब्राह्मण बाईने नेम धरला. श्रावणमासी दर शुक्रवारी जिवतीची पूजा करावी आणि 
नमस्कार करुन म्हणावे... जय जिवती आई माते... जिथे माझे बाळ असेल.... तिथे सुखी असो... आनंदी असो... असे म्हणून तिने तांदूळ उडवावे.... ते त्या मुलाच्या डोक्यावर पडावे.... 
हिरवे लुगडे नेसणे बंद केले..... हिरव्या बांगड्या वापरणे बंद केले..... कारलीच्या मांडवा 
खालून जाणें बंद केले. तांदळाचे धूण ओलांडणे वर्जित केले. याप्रमाणं ती नेहमी वागू लागली. 

इकडे राजकुमार मोठा झाला. एक दिवशी राजकुमार  बाहेर फिरायला निघाला. 
त्या दिवशी ती ब्राह्मण स्त्री आंघोळ करून आपल्या अंगणांत राळे धान्य वाळवत 
बसली होती. तेव्हा राजकुमाराची नजर त्या ब्राम्हण बाईवर पडली. 
हा राजकुमार मोहीत झाला आणि रात्री तिची भेट घ्यायची म्हणून निश्र्चय केला. 

रात्री तिच्या घरी आला. दारात गाय-वासरु बांधली होती. चालता चालता राजकुमाराचा पाय वासराच्या शेपटीवर पडला. त्या वासराला वाचा फुटली. ते आपल्या आईला म्हणाला.... 
कुणा पाप्याने माझ्या शेपटीवर पाय ठेवला. तेव्हा ती गाय म्हणाली. 
जो आपल्या आईकडे जायला भीत नाही.... तो तुझ्या शेपटीवर  पाय ठेवायला भिणार काय....
हे ऐकून राजकुमार मागे फिरला. घरी जाऊन आपल्या आईपासून काशीला जाण्याची 
परवानगी घेतली. 

काशीस जाऊ लागला. जाता जाता एका ब्राह्मणाच्या इथे थांबला. त्या ब्राह्मणाला खूप मुलें 
झाली होती.... परंतु ती पाचव्या.... सहावीच्या दिवशी त्यांचा मृत्यू होत असे.

ज्या दिवशी राजकुमार त्या घरी थांबला होता तो पाचवा दिवस होता. त्या दिवशी 
एक चमत्कार झाला. राजकुमार दारात झोपला होता. सटवी रात्री आली आणि 
म्हणू लागली.... कोण गं मेलं वाटेंत पसरले आहे....? जिवतीने उत्तर दिले.... 
अगं अगं माझे ते नवसाचे बाळ झोपले आहे. मी काही त्याला ओलांडू देणार नाही. 

मुलगा आज जाणार म्हणून त्या मुलाचे आई-वडील चिंता करीत बसले होते. त्यांनी हा 
संवाद ऐकला. इतक्यात उत्तररात्र झाल्यावर सटवी आणि जिवती आपपल्या रस्त्याने 
निघून गेल्या. 

दिवस उजाडल्यावर ब्राह्मणाने येऊन राजकुमाराचे पाय धरले. तुमच्यामुळे आमचा मुलगा 
आज जिवंत आहे. आजचा दिवस मुक्काम करा. अशी विनंती केली. 
राजकुमाराने विनंती मान्य केली. 

त्याही रात्री याप्रमाणे प्रकार झाला. दुसरे दिवशी राजकुमार चालता झाला. 
इकडे यांचा मुलगा जगला आणि वाढू लागला. 
समोर राजाने काशीला गेल्यावर यात्रा केली. गयावर्जनाची वेळ आली.... पिंड देतेवेळी ते 
घ्यायला दोन हात वर आले. असे होण्याचे कारण त्याने ब्राह्मणांना विचारले. 
ते म्हणाले घरी जा.... सार्‍या गावातल्या बायकापुरुषांना जेवायला बोलाव.... 
म्हणजे याचे कारण काय ते समजेल. 

राजकुमारच्या मनाला मोठी चुटपुट लागली. तो घरी आला. मोठ्या थाटांने मावंदे केले. 
त्या दिवशी शुक्रवार होता. गावात ताकीद दिली, घरी कोणी चूल पेटवू नये. सगळ्यांनी 
जेवायला राजमहालात यावे

ब्राह्मण बाईला मोठ संकट पडल. राजाला निरोप पाठविला... मला जिवतीचे व्रत आहे. 
माझे नेम भरपूर आहेत. ते पाळले तर जेवायला येईन. तिचे सर्व नियम पाळण्याचे 
राजकुमाराने आश्वासन दिले.

जिथे तांदूळाचे धूण होते ते सारवून त्यावरुन ती आली... हिरव्या बांगड्या भरल्या नाहीत... कारल्याच्या मांडवाखालून गेली नाही..... दर वेळेस जिथे माझे बाळ असेल तिथे खुशाल असो. 
असे सतत म्हणत होती. 

पुढे पाने वाढली.... मोठा थाट झाला.... राजकुमाराने तूप वाढायला घेतले. वाढता वाढता ही 
ज्या पंक्तीत बसली होती तिथे आला. तूप वाढू लागला. 

ईश्र्वरी चमत्कार झाला. बाईला प्रेमाचे भरते येऊन पान्हा फुटला. तिच्या स्तनांतून 
दूधाच्या  धारा फुटल्या. त्या ह्या राजकुमारच्या तोंडात उडाल्या. तो हातची तूपाची 
तपेली ठेवून रुसून झोपला. काही केल्या उठेना. 

तेव्हा त्याची आई गेली.... त्याची समजूत करु लागली.... तो म्हणाला... असें होण्याचे कारण काय....? तिने सांगितले की.... ती तुझी खरी आई आहे. मी तुझी मानलेली आई आहे. 

असे सांगून तिने सर्व खरा खरा सर्व प्रकार सांगितला. पुढे भोजन समारंभ संपन्न झाला.
नंतर त्याने आपल्या खर्‍या आई - वडिलाला आपल्या महालच्या शेजारीच एक बांधून दिला 
आणि त्यांच्यासह राज्य करुं लागला. जशी जिवती त्या ब्राह्मण बाईला प्रसन्न झाली... 
तशी तुम्हाला आम्हाला होवो.

ही साठा उत्तराची कहाणी पाचा उत्तरी सुफळ संपूर्ण. 

    || श्रीराम जयराम जयजय राम ||
भरपूर प्रमाणात नामस्मरण करा आणि आनंदात राहा.

जय श्री राम | जय श्री कृष्णा


Post a Comment

0 Comments